Büyümek Bu muydu Anne Şiiri

Büyümek Bu muydu Anne?

Ben, ben büyümeyi bu sanmıyordum anne.
Tut hadi artık ellerimden, yine korkuyorum yürümekten.
Dualar oku ne olur başımda,
Geceler , beni en çok ürküten .
Ağlarsam gel yanıma , kucağına al beni yine.
Hasret kaldım , birilerinin benimle ilgilenmesine.
Üstüm başım yine pis anne, görmüyor musun?
Nasıl görmezsin?
Bak;
Ellerimde kanlar var,
Yüzümde yaşlar,
Kafamda bitlerden daha zehirli sorular.
Ben, ben büyümeyi bu sanmıyordum anne.
Salıncağımın ipini kestiler,
Oyuncak bebeklerimi astılar .
Orduma en çok, en çok iyi bildiğim insanlar saldırdılar .
Kağıttan evlerim kül oldu,
Ellerim bayram şekerleri ile değil,
Umutsuzluklarla doldu.
Söylesene anne,
Bu kadar sulamama rağmen,
Neden çiçeklerim soldu?
Ben, ben büyümeyi bu sanmıyordum anne.

Keep Reading

Next

Comments

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir