Büyümek Bu muydu Anne Şiiri

Büyümek Bu muydu Anne?

Ben, ben büyümeyi bu sanmıyordum anne.
Tut hadi artık ellerimden, yine korkuyorum yürümekten.
Dualar oku ne olur başımda,
Geceler , beni en çok ürküten .
Ağlarsam gel yanıma , kucağına al beni yine.
Hasret kaldım , birilerinin benimle ilgilenmesine.
Üstüm başım yine pis anne, görmüyor musun?
Nasıl görmezsin?
Bak;
Ellerimde kanlar var,
Yüzümde yaşlar,
Kafamda bitlerden daha zehirli sorular.
Ben, ben büyümeyi bu sanmıyordum anne.
Salıncağımın ipini kestiler,
Oyuncak bebeklerimi astılar .
Orduma en çok, en çok iyi bildiğim insanlar saldırdılar .
Kağıttan evlerim kül oldu,
Ellerim bayram şekerleri ile değil,
Umutsuzluklarla doldu.
Söylesene anne,
Bu kadar sulamama rağmen,
Neden çiçeklerim soldu?
Ben, ben büyümeyi bu sanmıyordum anne.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir